Carnaval in de kerk

Carnaval in Brabant is niet compleet zonder een viering in de kerk. Zelfs voor mensen die verder niet zoveel meer hebben met de kerk hoort het er vaak nog wel bij. En dat is eigenlijk best bijzonder, want zo was het niet altijd. De kerk was vroeger niet zo dol op carnaval. In een stad als Tilburg werd carnaval door de kerk zelfs vrijwel compleet tegen gehouden. Carnaval is voor alles immers een feest waarin alle waarden worden omgekeerd, waarin het gezag zijn gezag verliest en waarin “het gewone volk” de baas is.

 

Voor een kerk die zichzelf vooral als het hoogste gezag ziet en als verkondiger van waarheden die eeuwig zijn is dat nogal een uitdaging. Zij kon niet toestaan dat priesters en bisschoppen, ja de hele kerk, bespot werden met carnaval.

 

Wat is er dan gebeurd tussen toen en nu? Daar zijn twee antwoorden op. Het eerste is dat de kerk geleerd heeft dat ze geen gezag heeft, niet de baas is in de wereld, maar dienaar moet zijn van mensen. En dus een echt mensen-feest als carnaval niet moet tegenwerken maar mee moet vieren. Niet onzeker en bang om bespot te worden, maar vol zelfspot mee doen.

 

Het tweede antwoord is gegeven door iets dat Finkers ooit zei: “Ik kan pas grappen over jou maken in jouw bijzijn als ik jou heel goed ken”. Humor is geen uiting van vijandschap maar van liefde en respect. Je kan lachen met je geliefde, het is knap lastig te lachen met een buitenstaander.

 

Mensen denken wel eens dat de kerk een achterlijk instituut is dat in het verleden leeft. En soms is dat ook wel zo. Maar carnaval laat zien dat het ook een instituut is dat in staat is iets te leren. Met dank aan alle carnavalsvierders!

 

Arnout van Kempen, diaken Michaelparochie